Dokumentarni film zasnovan je na razgovorima sa stručnjacima, ali i na svedočenjima ljudi koji se crkve još uvek sećaju. Pored Ljiljane Lazić i Dubravke Đukanović, u filmu su zastupljena i lična sećanja savremenika. Borivoje Mirosavljević, novosadski novinar i fotograf, živeo je u neposrednoj blizini crkve, beležio njen izgled i rušenje, kao i izgled jermenskog sveštenika. Njegovo svedočenje je posebno dragoceno i zbog toga što je sačuvao prozorske okvire crkve, koje je nakon rušenja uzeo sa otpada i odneo na svoju vikendicu. Edita Vajs, nekadašnja učenica srednje građevinske škole u Novom Sadu, više puta je prolazila pored crkve i povremeno ulazila. Nikola Grdinić, univerzitetski profesor, odrastao je u Menratovoj palati, preko puta crkve, i sa svog prozora svakodnevno je posmatrao njeno rušenje i promene u tom delu grada.
